tiryaki's bloggin ™

İlk defa bu kadar uzun bir alıntı yapıyorum sanırım. Mithat Bereket' in 26 Ocak 007 de İsmail Cem' e veda başlıklı yazısını BW Tr de okudum. Ve aklıma birilerinin birilerine, yakıştırdığı tanımlar geldi. O birileri kendini ifade edemeyebilirdi ama birisi çok güzel anlatmışken, kâfi geldi... Mithat Bereket İsmail Cem'e veda ederken, belki birileri için de bir gün birileri böyle yazar diyorum...

Bazı insanlar vardır, etrafa yaydıkları pozitif enerjiyle sizde bir rahatlık, bir gülümseme duygusu yaratırlar… Sevecen tavırları; kim olursa olsun her insana karşı cömertçe sergiledikleri sevgi ve saygıyla içinizdeki yaşama arzusunu güçlendirirler... Yeni tanıştıkları insanlara karşı harhangi bir kuşku beslemezler. Aksine, dünyanın neresinde olursa olsun ve kim olursa olsun insanlara değer verir ve güvenirler. Üstelik güvendiklerini de büyük bir cesaretle belli ederler…

Tabiatıyla onlar da insandır… Aldatılınca ya da kandırılınca üzülürler... Ancak, güvendikleri insanlardan “kazık” yeseler de yüzlerindeki gülümseme sanki hiçbir zaman eksilmez… Kesinlikle kin tutmazlar...

Yola devam ederler…

Bu yürüyüş sırasında yaşadıkları zorlukları; inişleri çıkışları hayatın vazgeçilmez bir parçası olarak görürler. Başarıları ve başarısızlıklarıyla yaşamın bir bütün olduğunu çoktan idrak etmişlerdir. O yüzden, kendilerine yapılan kötülüklere gülüp geçer ve yürümeyi sürdürürler…

Hayatta başarıların da başarızlıklar kadar geçici olduğunu iyi bilirler... Onlar için asıl hayati olan üretmek, üretmek ve yine üretmektir. Daha önce düşünülemeyeni düşünmek; yapılamayanı yapmak ne kadar da keyiflidir. Engellenseler de, durdurulsalar da yine bir yolunu bulup farklı ve “orijinal” birşey üretmenin; “yeni” birşey söylemenin yolunu bulurlar. Çünkü, asıl üretemezlerse, öleceklerini çok ama çok iyi bilirler. Hayatta denemeyi bırakmadıkça hiçbir yenilginin nihai olmadığını da çoktan anlamışlardır…

Hayata ve sevdiklerine karşı da büyük bir sorumluluk duygusu taşırlar. O yüzden, yaptıkları iş herneyse çok ciddiye alırlar. İşlerini sevmek onlar için çok önemlidir… Sevmedikleri, hoşlanmadıkları işlere girişmezler. Çok çalışkandırlar… Bunun için de üzerlerine aldıkları her işte başarılı olurlar..

Hayata karşı beyinleriyle değil daha çok duygularıyla hareket ederler. Çünkü, yüreklerinin sesini dinlediklerinde çok daha başarılı olduklarını tecrübelerle öğrenmişlerdir. Onlar için önemli olan bugünü yaşamak ve hayata sıkı sıkıya sarılmaktır… O yüzden, son nefeslerine kadar düşünmeye; yazmaya, çizmeye; kısacası, üretmeye devam ederler. Yaşanmışlıkları kendi yaşıtlarına göre çok daha fazladır.

Bütün bu özelliklerine bakıp onları “saf” zannedebilirsiniz.. Ya da size “Polyannacılık oynuyorlar” gibi gelebilir. Ama, onlar kendilerini asla kandırmazlar. Neyi yapıp neyi yapamayacaklarını çok iyi bilirler. Bu yüzden, başarısızlıklardan da; hayal kırıklıklarından da korkmazlar.

Bütün bu özellikleri onları bulundukları yerde ve konumda birer “usta” yapmıştır. Ancak, nezaketleri ve alçak gönüllülükleri nedeniyle bu ustalıkları pekçok insan tarafından hemen farkedilmez… Onlar, sanki herkesin hayatında hep “orada olan” ve gülümsemeye devam edip etrafa sevgi yayan insanlardır.

Bu karşılıksız sevgiden en çok nasibini alanlarsa kuşkusuz en yakınlarındakilerdir… Onlar çok şanslıdır… Çünkü tecrübeli, bilgili ve usta bir beynin; sevgi dolu, şefkatli ve nazik bir yürekle birleşince neler yapabileceğini en iyi onlar bilir…

Ama… Hayat onlar için çoğu kez “nankör”dür… Nazik ve alçakgönüllü oldukları için hayattayken çok ön plana çıkmazlar… Ne yazık ki, ustalıkları ve bilgi birikimleri asıl aramızdan ayrılınca anlaşılır. Hayatlarımızda nasıl önemli bir yer tuttuklarını bizlerle birlikte yürümeyi bırakıp “orada olmayı” bıraktıkları zaman anlarsınız…

İşte o zaman farkına varır; asıl o zaman sormaya başlarsınız: “Bir insan hem zarif, hem sanatçı ruhlu, hem mütevazı, hem dürüst, hem sevecen olup hem de bu erdemlerin pek rastlanmadığı bir alanda örneğin siyasette başarılı olabilir mi?… Onlar olurlar… Üstelik siyasete girince yine yapılamayanı yapıp fark yaratırlar… “Dönüm noktakları”nda yer alırlar. Onurlu, dürüst bilgili ve nazik tavırlarıyla siyasette herkese iyi bir örnek oluştururlar.

Ve… Gün gelip vakitsizce aramızdan ayrılınca herkese ama herkese aynı soruyu sordurturlar: “Neden?... Neden hep iyiler erken ölür?”

Ama, onlar için bu sorunun da; yanıtının da hiçbir önemi yoktur… Çünkü, onlar “filleri kuyruğundan çekip tepeleri aşırttıklarını” ve “hayatlarını boşa geçirmediklerini” iyi bilirler… İşte bu yüzden “veda ederlerken” yine aynı gülümsemeyle “buna da şükür”, diyebilirler…

Bakınız size bir olayı; olağan gelişimi ile aktarmak, pazarda "pazarlama" diye dolaşanlara laf sokmak, hangi müşteriye pazarlama diye düşündürtmek, müşteri bilimi denilenin müşteri sömürüsü olup olamayacağını çağrıştırmak, "nasıl bir müşteri arzulanır?" ' ı vurgulatmak, atıp tutmak sallayıp vurmak etc. gayesinde değilim... Sadece kurguladım, yaşadım ve aktarıyorum :) Yeni çağ başlıyor, kendi terimlerimle... Nasıl ki "geleceği tasarlıyoruz, o yüzden buradasınız." dedik; yavaş yavaş anlayacaksınız.

kime: tuketici@banat.com
tarih: Sep 24, 2006 6:27 PM
konu: Fashion 444

kimden: ayxxxxxxx@banat.com
tarih: Sep 25, 2006 4:17 PM
konu: Re: Fashion 444
Sayın Tüketici,
Öncelikle Banat ürünlerine göstermiş olduğunuz ilgi ve sadakate teşekkür ederiz. Kauçukla kaplı saç fırça modellerimiz sizinde tespit ettiğiniz gibi değişti. Fashion 444 saç fırçamızın kıl sayısı eskisi ile aynıdır. Aynı şekilde memnun kalacağınızı düşündüğümüz ürünümüzü adresinizi ve telefonunuzu bildirirseniz, göndermek isteriz.
Banat ürünlerini sağlıklı ve mutlu günlerde kullanmanızı dileriz.

Saygılarımızla,
Banat Fırça ve Plastik San. A.Ş.

kime: ayxxxxxxx@banat.com
tarih: Sep 25, 2006 4:38 PM
konu: Re: Fasihion 444
Böyle bir jest yapmanız beni çok mutlu etti. Teşekkür ederim. İyi çalışmalar.

Sonra ben adresi yazdım, iki gün sonra aras kargo ile gönderilmişti yeni fırçam... Olayı kurguladığım için fotoğraflarını da  çektim, dostlara anlattım bayıldılar... E bugün var yarın yok internet alemi de nasiplensin dedim... Küçük, basit, bayağı görünüyor olabilir bu olay ama, derinlerinde tarihe düşülmüş bir not var; helâl sana Banat...

Hehe, Mehmetcim; şu sıralar biliyorsun pek bir nazlıyım gelme üstüme… Gruba da yazmışsın hakkımda bende bir cevap atayım dedim… Açıkçası Turkcell ‘in yeni icadı topkafalar çıkmadan epeyce önce ürettiğim ve yakıştırdığım bu kelime ile ilgili pek fazla bir şey demeyeceğim; ancak benim sembolleştirdiğim zihniyeti az çok tarif edeyim istersen.

Her akşam eve dönerken saat yedi civarında İstanbul Belediyesi önünde sivil plakalı ultra lüks otomobiller içerisinde Polat Alemdar klonu insanların olduğunu görüyorum… Ne gibi işlerinin olduğunu da merak ediyorum doğrusu. Bu adamlar çoğunlukla heyet şeklinde geliyorlar ve belediye kapsından “burayı ben yarattım” havasıyla içeri giriyorlar. Hâl böyleyken, sizin gibi “altın gençler” davetiyesiz oldukları gerekçesiyle saray kapısından içeri girmekte zorlanıyorlar. İçeride de tahminim şu ki; Polat Alemdar klonu arkadaşlar, parti ve belediye mensupları, basın temsilcileri, birkaç genç ve ılımlı enteller ile ılımlı dini kesimden çok seçkin konuklar yerlerini almıştır. Aslında, aynı bu seçkin konukların belediyemizin göze batmayan ihalelerinde de aynı seçilmişlikle yer aldığını düşünebiliriz.

Bir diğer taraftan bunların dışında kalan bazıları da ilginç girişimlerde bulunmuyor değiller. Örneğin belediyenin; Kuştepe ve Sulukule’ de yerleşik bulunan ve yıllardır orada ikamet ederek ayrı birer kültür grubu oluşturan çingene (dantel deyişle roman) kardeşlerin evlerinden, onlarca yıllık mekânlarından uzaklaştırılması ve oraların yeniden yapılanması projeleri karşısında bazı STK ve akademisyenler “oradaki şehir dokusunun ve kültürün yok olacağını” savunuyorlar. Ama 14. yüzyılda başlayıp çoğunluğu 17-18. yüzyılda inşa edilmiş tarihi hanlarda ticari faaliyetler gösteren esnafın Eminönü ilçesinden temizlenme projelerine hiç kimsenin ses seda çıkardığı yok. Türkiye’nin ticari kalbi konumundaki bu merkezin tarih sahnesinden silinmesi sadece tarihi eserlerimizi parlak jelatin ambalajlar içine sokmaktan öteye gidemeyecektir. Bunun turizm adına yapılacak olması ise gerçek bir şamata! Senin de dediğin gibi buraların ayrı bir kültürü, ticaretin farklı bir şekli, eski esnafın ayrı bir ahlâkı ve dahi hamalların bile turist karelerinde yerleri var. Oryantalistlerin güncelerinde yerlerini almış hamal kardeşlerimizden, yabancılar öyle etkilenmişler ki şöyle bahsediyorlar; "... hamal, İstanbul’a özgü, bambaşka bir yaratıktır. hamal iki ayaklı, hörgüçsüz bir devedir. salatalık ve su ile beslenir. geçilmez derecede arızalı sokaklarda, korkunç yükler taşır. öldürücü sıcaklarda, dik yokuşlar tırmanır." Gerçektende, mal indirmek için dizilmiş semerleri ile artık göremeyeceğiniz koca koca balyaların, hararların altlarına giren ve ekmeklerini böyle kazanan insanlar var. Senedin sözden öte bir tanımı olmayan bir ticari ahlâk var buralarda. Bunların silinip atılması bana; eskiden Gülhane Parkını güzelleştiriyoruz diyerek kebapçı dolduran, ardından da, yine Gülhane Parkını güzelleştiriyoruz diyerek trilyonlarca lira harcayıp saray bahçesi hâline döndüren zihniyetin iç bunalımlarını hatırlatıyor. Belki esnaflar azalmış olabilir ama nasıl Anadolu’mda her kazanın bir çarşısı varsa; İstanbul’ un da çarşısı bellidir.

Esnaf demişken; bu sıralar yine gündemde, zaruriyetten yerinden yurdundan edilen Bolu Dağı’ndaki yol kenarı esnafını bekleyen bir gerçek var. Tünel ve otoyolların açılmasıyla işlerinin azalacak olmasından yakınan kesimin devletten talebi otoyol kenarında bir takım alışveriş merkezi imiş. Bu da Galleria açıldığında Bakırköy esnafının devletten bir Carousel talebi gibi bir şeye benziyor :). İlginç bir durum bakalım devlet baba ne düşünecek?

Devlet baba geçenlerde bir şey düşündü; Karadeniz’ deki findukçular için. Olayı yakından takip etmeye çalıştım. Fındıkçı Fiskobirlik’in oluşturduğu kötü hâl (Fiskobirlik bu sene taban fiyat açıklamayacağını ilân etmişti, üretici de sabırsızlanmıştı) sebebiyle devlete isyan etti. Fiskobirlik ise tıpkı çoğu federasyon gibi özerk bir kurum. Devlet baba cevap verdi; “Biz Fiskobirlik ‘in 2,4 milyar lira borcunu sildik ve de ödedik gerekli kanuni düzenlemeleri yaptık; bir çok yetkiyle donattık. Fındık konusunda tek yetkili ve de sorumlu Fiskobirlik’tir.” Mesaj gayet net, peki Fiskobirlik ne yaptı? Ses çıkarmadı bile, sadece beş satırlık bir basın açıklamaları oldu. Manda kasa Mercedesler’in siyah camları ardındaki büyüklerimiz de “ofis çiftçinin kara gün dostudur” dedi ve çiftçiyi bu sene Fiskobirlik’ ten kurtardı. Bu sefer FKB ses verdi; “özerk bir kurumun yetkilerinin sorulmaksızın elinden alınması saygısızlıktır, daha büyük sonuçlar doğuracaktır.” Mehmet; misâl ben sana “sen hırsızsın” desem; sen bana, bunu neye dayandırarak söylediğimi açıklamamı istemez misin? Benden somut deliller istemez misin? Otur birader konuşalım niçin böyle dedin, demez misin? Ama sen bana “sadece beş satır” dan oluşmuş yetersiz bir açıklama uzatırsan, sana hırsız derler birader. Burada da birçok özerk kurumda olduğu gibi, FKB nin yamuğu su üstüne çıktı. Milletim adına üzüntü verici bir olay. Sorunun asıl kaynağı ise; kuzeydeki fındıkçıların arz fazlası oluşturması imiş… :) “Fındık bu sene iyi para etti, seneye daha fazla mahsul çıkartmak lazım aabi” mantığıyla girilen bu maceradan özünde yine üretici zararlı çıktı. Bu olayda sorun oluşturan diğer etkenler ise şunlar; Hükümetin 2004 yılına ait don afeti tazminatının bir kısmını ödememiş olması ile FKB’ nin üreticilere geçen yıldan epeyce bir borcu olması. Öte taraftan; bu, bir sene az arza diğer sene fazla arz ile cevap vermek Türk ziraatçısının en önemli hatası ve en büyük yanılgısı. Devletin buna göre bir takım düzenlemeleri vardı; ulusal tarım politikaları adına yapılan çalışmaları, ne oldu onlar bilemiyorum…

Hallerde sık sık gördüğümüz domates ezme şenlikleri, kayısıları alıp yollara saçma çılgınlığı, karpuzları basın karşısında tarlaya dökme partilerindeki bu mahsuller; bir sene önce az arz edildiği için kamyon yüküyle parasını verdiğimiz üründen başkası değil aslında, lâkin bunu bir de bizim ziraat erbabımıza anlatmak lazım.

Deneme yanılma maceraları sadece buralarda olmuyor elbette, dünyamızın çağdaş tarafında da aynısı söz konusu; hele ki konu pazarlama maceraları ise ben bunu dilime dolarım. Yıllardır cinsel tatminde eksiklik hissi – paradoks :) - yaşayan kadınların yegâne çaresi gibi gösterilen Algida Magnum sadece yerel pazarda değil, küresel pazarda da MyMagnum diye bir takım yeni çalışmalara girdi. Benim algıladığım “artık erkeklere ihtiyacınız kalmadı ey kadın milleti, magnum size yeter! Bakın ciddisiniz, tutkulusunuz, gizemlisiniz, magnum alacak paranız da var daha ne istiyonuz!” şeklinde bir yakarış söz konusu. “Sen misin?” “Evet BeniM!” diyerek de zorla algılatma da içeren bu etik olmayan uygulamalar sonucu bir çekiliş var ve işin bitiminde de, kazanan sen misin diyecekler. Bu kampanyanın filmleri tv de döndü uzunca bir süre, görsel açıdan hoş olsa da iğrenç ötesi ve uyuz bir reklâm. Seyrederken bin bir türlü rahatsızlık hissediyorsunuz. Hele ki şimdilerde raketlerde çıkan basılı reklâmlar nasıl. Panda misali boyanmış suratıyla gizemli olduğunu haykıran salak, sizce gizemli mi? Bence gizemli bir salaktan öte, panda görünümlü bir salak. Reklâmcılar nedense izlenesi reklâmlar yapmak isterken ya abuklaşıyorlar ya da reklâm yapalım derken işi iyice psikolojiye vurup izlenmek istenmeyen görsel estetikten uzak algıda bir bütünlük oluşturan reklâmlara kaçıyorlar iyice.

Hâlbuki reklâm dediğimiz izlenesi, aidiyet hissi veresi ve algısal olarak da yabancılık çekmeden kullanılası talep edilesi bir ürün oluşturmaktır. Bakın ColaTurka sildi her şeyi. O eski paintte yapılmış logodan tutun da, slogana kadar. Logo yapıldı, bir marka kimliği oluşturuldu vesaire, üstünde çalışıldı sonuçta. Bakın sloganda, “hep beraber”. Beklide Göksel’ in bu ilgili şarkısından sebep; bu çalışmaları sevdim. TV reklamı da gayet izlenesi ya da en azından kulak misafiri olunası. Amaa peki ya Kalbim Benecol! Danone Danacol’ ü üreteceğini açıkladığının ertesi gün Ülker reklam döndürmeye başladı. Aslında nitelikli ürün kampanyalarının insanımız için başarı şansı düşük, bu furyadan alnı ak kurtulan sadece Activia; peki diğerleri… Dağıtımı az, tüketimi az, bilinci az… Ülker Benecol’ de bir haftalık avantajını iyi değerlendirmeli. Peki, “Kalbim Benecol, Her gün Mutlaka!” diyerek bu işi kıvırabilir misiniz? Radyo reklâmında bilişsel bir metin okunurken, tv videosu tam bir facia. Metin yazarlığını da Arda Erdik yapmış. Etkiden uzak olduğunu düşünüyorum. Tıpkı bu yaz silinip atılan Golfettin gibi… Öldürdüler garibanı :)

Etkiden bahsetmişken, tv videosunda Molso Canadian klonu Sütaş Yoğurtsever kampanyası aslında bütünleşik bir pazarlama stratejisiyle gayet iyi bir etki bırakmışa benziyor. Marketteki posterden tutun da, raketteki sprey yazı benzeri kaplamalarla “ben de!” yazmasıyla iyi etki bırakmış bir reklâm bence. Sütaş hazır bu trendi yakalamışken ayrana da bir reklâm çekti ki, etki metki hikâye… Ama izlenesi bir reklâm ve de gayet güzel. Sevimli bir hâli var. Finaldeki Türkiye uyarlaması bir hayli minik kalmışsa da; erkeklerin ayran, hanımların kalça salladığı bu reklâm Sütaş’ a iyi iş yaptırır. Tüketicisiyle iyi bir ilişkisi olan şirket, tedarikçileriyle de iyi geçiniyor. Kırk bin hediye paketi yaptıracakmış. Hayvancılıkla uğraşan köylü kardeşlerimizi sevindirmek için.

Critos cips reklâmında da; erkeklerin ilk başta sadece pipileri, kadınların da göğüsleri şişer mesajı veriliyor. Kendi düşünce sistematikleri içerisinde gayet doğal olan bu durum; cipste afrodizyak etki vardır diyerek tüketiciyi yanıltmıyor mu? Ahlaksızlık diz boyu be gözüm. Axe’ ın Gravity reklâmlarındaki gibi bir zekâ pırıltısı yok bunda. Bunda belden aşağı Cem Yılmaz esprisi tadı yok. Söylemeden geçemeyeceğim Dove reklamındaki müziği de araştırdım bulamadım, bulan bi haber ediversin.

Şu sıralar; başparmakla orta parmak arasına sıkıştırılmak suretiyle döndürülerek işaret parmağına dolanan ve bu döndürme hareketini defalarca yaparak, uyuz bir stres bırakan zincir etkisi uyandıran mıknatıslı hematit taşlar var her yerde. Satıcıları bir liraya satıyor ve stres taşı diyerek satıyorlar. Hava ayrı atıp birleştiğinde duyulan ses bile uyuz. Çin’ den getiren arkadaş parayı kaldırmıştır tahminim. Benim anlamadığım bunların bu kadar hızlı nasıl yayıldığı. Satıcıların surat ifadelerine bakarsanız dağıtım kanalı olarak neyin kullanıldığını anlarsınız…

Strese girmek için bunlara ihtiyacımız yok aslında. 21. yüzyılın başında; bilginin hâkim olduğu, teknoloji sayesinde insanların yeni ufuklara yepyeni yelkenler açtığı, keşiflerin engin denizlerde değil de laboratuarlarda yapıldığı, demokrasi ve insan hakları konularında belirgin bir yol alındığı, United Nations NATO Human Rights Watch gibi koca koca kurumların olduğu, birilerinin “dur!” diyebileceği, insanın her değerden üstte ve üstün tutulduğu bir dünyada yaşadığımızı sanıyordum. Artık sınırları değiştirecek, hayvandan aşağılık hareketlerle insan katledilecek savaşlar olacağını pek zannetmiyordum. Dağdaki, sınırdaki, cephedeki askerle ufak tefek savaşlar olacaktı. Çünkü her delikanlı kendini ispat etmek isteyecekti. Ama delikanlı gibi! İğne değirsen patlayacak sabun köpüğü misali aşağılık yahudi ırkı gibi değil! Aşağılık sabun köpükleri, yolda gördükleri aracı patlatacağız deyip, evinden kaçamayanları evde vuruyorlar. Saygın bir kurum olan HRW ye göre ise uluslar arası yasaklanmış savaş malzemelerini kullanıyorlar. Çocukları, kadınları, ihtiyarları öldürmenin mubah olduğunu hahamlar kurulu seviyesinde kabul edip dünyaya açıklıyorlar! Askeri olmayan bir ülkeye girip yakıyor, yıkıyorlar! İşte bu sabun köpükleri, II. WW da yağlarını eritip sabun yaptığımız sabunların köpükleri… Aşağılık, korkak ve yalandan delikanlı! Peki, sonuç; dünya sessiz… En büyük sesi Venezüella devlet başkanı Hugo Chavez çıkartıyor, dünyaya meydan okurcasına. Arka plandaki US, Irak’ daki büyük çuvallamanın dünya kamuoyunda iyiden iyiye ayyuka çıkmasından dolayı bütün atlara aynı anda oynuyor. Amerikan kamuoyu artık ölen Amerikan askeri haberi almak istemiyor. US ekonomisi kötüye gidiyor. Bush ve Şahinler, Iran’ a girememenin acısını İsrail karşısında susarak, ezilip büzülerek, destek vererek ve gücünü İsrail’den yana kullanarak gideriyor! UN temsilcileri, yasak misket ve fosfor bombalarının rapor edilmemesi için öldürülüyor. Amerika’ nın eteğini tutup peşinden giden Blair ve hükümeti, zaten iyiden iyiye kaybettiği cazibesini İngiliz kamuoyunda düzeltebilmek için, tıpkı geçen yılki metro bombalamalarında yaptığı gibi kamuoyu görüşünü kendine çevirmek için “ahanda bomba!” diyor. Dünyayı olmayan bir şeye inandırıp Lübnan’ da ölen sivillere çevrili kameraları, kendine uzanmış sahte terör tehlikesine doğru çevirtiyor. Bir cümle sarf ediyor İngiliz yetkili; “…terör çocuk kadın demeden sivillerin hayatına kastedilmesidir, biz bu harekâtı halkımız için yaptık.” Dimi tıpkı İsrail’in yaptığı gibi… Metro bombalarından sonra İngiltere’ de çok ciddi terörle mücadele yasaları kolayca geçerken, benim ülkemde cumhurun başkanı “basın özgürlüğü” adı altında “terör örgütü propagandası yapan gazete ve gazetecilere getirilmesi planlanan ağır cezaları” anayasa mahkemesine gönderiyor. Neden? Ülkede Özgür Gündem gazetesi rahatça lanet olası PKK propagandası yapabilsin diye! İran’ a molla deyip aşağılayan gazetecim, aşağılık İsrail’in bir din devleti olduğunu hemen de unutuveriyor… İran bugün US karşısında, bölgemiz Ortadoğuda, ve dünyada dik ve diri bir duruş sergiliyor. Ortadoğudaki hıristiyan ya da müslüman halkların tek savunucusu konumuna gelen Hizbullah’ ı destekliyor. Almanya’ da geçenlerde ikinci bir Çernobil tehlikesi atlatıldı. Amerika enerjisini nükleer güçten elde ediyor, bu The Simpsons’ a bile konu oluyor! Hepsinin enerjisi nükleer kaynaklı ama İran bunu geliştirdiğinde dünyaya dert oluyor. Japonya bile buna karşı çıkıyor. Bizler de İran’ ın bu dik ve diri duruşunu desteklemeliyiz. İran bugün kendisini aşmış bir ülke, zenginliğiyle göz kamaştırıyor, geçmişiyle bizi andırıyor. İnsanların kılık kıyafetinde takılıp kalmış zihniyetlerin küçümsediği mollalar, artık şark usulü uranyum çubuklarıyla tiyatro yapıyor! US ise bize yakında nükleer başlıklı barış güvercinlerini salacakmış gibi duruyor. Mehmet Ali Birand’ ı Yaser Arafat ile karıştıracak kadar küçüklüğümden beridir Filistin’ de insanlar öldürülüyor. Bütün bunlar demek oluyor ki, artık ipin ucu çözülmeye başlamış… Irak’ ta müslümanı müslümana kırdırarak; kırma çobanlara devlet kurdurdular. Bu da yetmiyormuş gibi kendilerine teşekkür ettirdiler bu insanlara! Irak’ daki direnişçi güçlerin bir bombalı eyleminde 50 kişi ölürken İsrail’ de bir bomba patladığında 3 kişi ölüyor. Bu da nasıl oluyor anlamıyorum. Direnişçi; kime karşı? İşgalci Amerika’ ya karşı. İşte, direnen adam gidip de kendi arkadaşını öldürmez; bir bombayla da 50 kişi ölmez! Anlayın artık siz.

Ortadoğu halkları bu yeni çizilecek haritadan rahatsız. Türkiye ise burada parlayan bir yıldız. EU için doğudaki en güçlü güç iken, Ortadoğu halkı için de onları batıya anlatacak bir ağabey. Siyasi istikrarı, gelişen ekonomisi, genç nüfusu ile ayakları üzerinde sağlam durabilecek hatta bölgenin hükümdarı olabilecek bir güç. İşte bu yapıyı bozmaya yönelik sıcak gelişmeler olabileceğini hatırınızdan çıkarmayın.

İşte bunlar için üzülüyorum! Evet, kelimede üzülüyorum, hem de çok. Aşan taşan param olsa gidip yardım götüreyim diyorum. Olan az kısmını elimden geldiğince etkin ve verimli bir şekilde yardıma ayırıyorum, ama yetmez. Gidip o sabun köpüklerine iğne batırmak lazım. Hatta gidip Antalya’ da tatile gelen sabun köpüklerine amonyak içirtip; gözlerine kezzap dökmek lazım… Benim gidip savaşmam da lazım ama burada da yapılacak işler var! O zaman ne yapabilirim diye düşünüyorum ve internetten kamuoyu yaratmak aklıma geliyor sadece. İnsanları bilgilendirmek, bilinçlendirmek ve onlara gerçekleri anlatmak gerektiğinde sonuca varıyorum. YouTube u kullanıyorum, bunları tiryaki’s bloggin e yazıyorum. İnsanlara anlatıyorum. Neyi kullanarak? Interneti. Amerikalı rahimde düzülmüşlerin icat ettiği interneti kullanıyorum. Bende üreteceğim; ama bu fikir olur, ürün olur, teknoloji olur, iş olur. Bu insanlar ve bu ülke adına; kendim ailem ve yaşadığım toprakları bizlere bırakanlar adına. Derken bir proje geliyor aklıma Mehmet. Tişörtler yapalım şu turizm sezonunda, okusun şerefsizler, üzerinde “we the friends of Lebanon, Paletsine, Iraq, Iran, Syria, Afghanistan, Bosna …” Zaten bir sürü ülke var zulme kurban ettiğimiz müslüman ülke, 9/11 de ölenler beyaz bu ülkelerde ölenler zenci… A.Q. Maliyeti + 3 liraya satalım. “Live Well” hesabı. 3 lirayı Deniz Feneri ya da IHH ya bağışlayalım. Neden bunlar var sadece, neden sadece bu ikisi. Bunlar bizim ülkemizin yurtdışında da yardım eden güvenilir yardım kuruluşları da ondan. Ama bunlar bizim ülkenin zencileri değil mi ya? Bizim ülkedeki beyazlar da US deki beyazlar gibi demek ki. E o zaman zenciler de ölüme mahkûm. Zaten onları üniversiteye almıyorlar. Devlet dairesine başın kapalı giremezsin kardeşim diyorlar ama vergi dairesine girerken buyur ediyorlar! Bu nasıl bir ironidir ki böyle. Bizim beyazlarımız hayatlarını yaşıyor. Bakın onlar bu tür yardımlar yerine “baba beni okula gönder” isimli kampanyalar yapıyorlar. Liseden sonra gidemeyecekleri bir üniversiteleri olsun diye. Kırmızılar da “kahrolsun emperyalizm” naraları atıp, “savaşa hayır” deyip imza attırıyorlar. Ne ilginç değil mi? Zencilik demek ki evrensel manada bir hakir görülme sebebi. Hoş bir durum. Gerçi bizim beyazlar sanırım dışarıdaki beyazlarla aynı kişilikte. Hiç ummadığım bir yazar, Engin Ardıç; olabildiğine İsrail’ i savunuyor. CHP’ li vekiller; sonuna kadar İsrail’ e destek veriyor. Bizim beyazlar da bizim zencilere zulmediyor olmasın?

Durumlar bundan ibaret işte. Bana diyorlar ki; “neden yazmıyorsun?” Yazınca böyle uzun yazıyorum, ileri gidiyorum haddimi aşıyorum. Ama Allah için doğru olanı söylüyorum. Sonuna kadar da doğru olmaya çalışacağım.

Ortadoğu' da kan gövdeyi götürürken; böyle bir album çıkartmış Matt Ward isimli kardeşimiz. İlginç değil mi? Resmen Türk Bayrağı var. Kendilerine dandikleşen ingilizcem ile şöyle de bir e-posta attım ama bakalım cevap gelmedi henüz. Peşindeyim.

Hi, congratulations for your new album Post-War. I've just seen the ad on amazon.com and i clicked. I haven't listened to you before. I wish, listening your albums soon. But i've wondered the cover of your album. Because of the crescent that is clearly the Turkish flag on the front side. The only pioneer flag. What did you want to say, what was your message? This word "war" is a terrifying word for Turkish people, and make us anxious. What is it about, i want to learn more about it, because our flag is holy for us. It takes the colour from our martyrs that we lost in wars and takes the crescent from Islam. Nowadays, in Southern Turkey; Kusdish people of PKK terror kills many of our citizens... Also a new war started geographically near us between Isael and Lebanon. If you read the news from turkey from a local newspaper (like turkish daily news) you will understand what i have wanted to tell you.